Waterloo (verslag EP2 - Amersfoort 3)

2015-02-21

Index  < Vorige  Volgende >

De totaal onverwachte nederlaag

Update: Nu ook met de partij Marcel Flohr - Guido de Romph, scroll even verder of klik hier.

Deze wedstrijd was toch echt van cruciaal belang en mag ik even heel kritisch zijn? Zo voelde het niet. Er heerste volgens mij niet het gevoel van strijd en het mes tussen de tanden. Geen groeps-huddle, oorlogskleuren en een opkomst muziekje waar “Rocky” het altijd zo goed op deed. Nee, het team was ziek, te laat en niet scherp.

Ik kan dan ook niet anders dan concluderen dat de 4,5 – 3,5 nederlaag volledig onze eigen schuld was. Natuurlijk is de promotieklasse een zeer sterke klasse voor onze ploeg, maar het geloof moet er natuurlijk wel zijn. Met nog drie zeer moeilijke wedstrijden te gaan tegen Zeist, Paul Keres 3 en Moira Domtoren lijkt degradatie inmiddels al realiteit te worden. Mede omdat de andere teams onderin nog tegen elkaar moeten en daar dus punten bij gaan komen. Zelfs met twee overwinningen tegen de sterkste teams uit deze klasse, zijn we nog afhankelijk van wat de anderen doen.

Zoals al veel vaker dit seizoen weer verloren, met een vreselijk kleine marge. Ben ik boos? Nee, ik denk gewoon zwaar teleurgesteld. Ook over mijn eigen partij ben ik zeer ontevreden. En als je zo teleurgesteld bent, moet je misschien geen verslag schrijven en is het beter om het allemaal even te laten bezinken, maar ik vind het altijd wel lekker om het dan van mij af te schrijven. En misschien zeg ik niet altijd de verstandigste dingen, ik zeg wel altijd wat ik voel.

Laten we maar snel naar de partijen gaan:

De partij tussen Ed v/d Gevel en Arie van Diermen was als eerste klaar en was ook pardoes remise. We komen erin bij een interessante stelling, met lopers die iedere stelling in één klap kunnen vernietigen.

Arie (met zwart) kwam hier met de mooie voortzetting Da4 en geeft aan dat hij volgens zijn gevoel hier gewonnen staat. Dat gevoel is niet geheel onterecht.

De partij:

Met de slechte vooruitzichten op bord 5, 6 en 7 was doorspelen misschien wel de enige optie.

Als tweede mijn eigen partij, waar ik toch wel fouten maak die ik nog niet eerder heb gemaakt dit seizoen. In een Colle-systeem dat snel veranderde in “bloed aan de muur”, ging er totaal onnodig een pion verloren en had ik voor een andere opzet moeten kiezen om binnen mijn eigen structuren te blijven.

Achteraf is echter alles makkelijk, als ik toch eens niet…., of als ik nou X in plaats van Y. Tja, het is alleen verschrikkelijk dat het op deze belangrijke avond gebeurt, want wat zou ik graag nog een jaartje extra in de promotieklasse spelen en een mooi podium willen bieden voor de jeugd. Nu wordt het moeilijk, zeg maar gerust verschrikkelijk moeilijk.

Vooral aan het begin van de partij kon ik nog heel hard lachen. Dennis is namelijk altijd wel in voor wat grappen en grollen. Hij opent met d4 en gaat gelijk drinken halen, bij terugkomst antwoord ik met d6 (zal geen fans hebben, maar ik zag Ron vorig weekend Trompovsky spelen en daar had ik geen zin in). Dennis kijkt twee keer en zegt vrolijk: “Nee, ik speel toch nog even door…….” Er was natuurlijk helemaal geen remise aangeboden, maar het was gewoon grappig. Misschien heeft Dennis de humor nodig om goed te spelen.  Het helpt mij niet met de “iemand willen vernietigen”-mentaliteit.

In onderstaande stelling heeft Dennis als laatste zet Ph2 gespeeld om f4 te kunnen spelen. Ik heb het al eerder op het bord gehad en ik weet dat zwart er voordeel uit kan halen.

De partij:

En dan nu naar een plaatje van een partij tussen Arie v/d Hoogen en Edwin Schuit. Aan de naam E. Schuit werd door zijn teamgenoten nog een vrolijke noot toegevoegd. Dan stond het voor “Een Schuit” of “Ettrude Schuit” of weet ik wat er allemaal in twee minuten werd verzonnen. Nogmaals, niets wees er op dat het een beladen en zeer belangrijke wedstrijd was. Misschien is En Passant wel afgebluft met humor.

We komen er in op zet 9. De partij heeft Franse contouren en vaak hebben we dan te maken met vergiftige pionnen en heel scherp spel. De laatste zet van Edwin is Db4 en zwart dreigt een pion te winnen.

De vraag is alleen: Als zwart de pion gaat winnen, hoe erg is de grote ontwikkelingsachterstand van zwart? Edwin vond de dreiging niet erg en koos voor pionwinst. Wat er volgde was een knap staaltje van Arie.  Een goede les voor veel schakers is om het plan van wit nu al te bedenken.

De partij:

Een zeer fraaie partij van Arie v/d Hoogen die weer in een steeds betere doen blijkt te zijn.

1,5 tegen 1,5 niets aan het handje zou je zeggen. Okay, minder spel van mij en misschien iets te weinig voor Arie van Diermen. Maar dan de die partijen die er echt toe deden en waar duidelijk het verschil had kunnen worden gemaakt.

Als eerste de partij Gijs-Cor Heuveling tegen Ron Flohr. Ron speelt tot onderstaande stelling een puike partij met groot voordeel. Maar Heuveling wacht altijd op zijn ene kans en die kwam. De kans om minimaal een halfje te pakken en de score op 4-4 te zetten.

De laatste zet van Ron was Pe3. En dan zijn er plots kansen.

De partij:

Hier had er toch zeker een zeer belangrijk half punt extra ingezeten en dan zag de uitslag er een stuk zonniger uit. 

Dan de partij van onze vriendelijke Gunie en Gert. Deze partij eindigde in remise, terwijl de winst toch wel erg dichtbij was. De notatie was moeilijk te ontcijferen, maar ik ben blij dat ik tot beslissende situatie ben gekomen. Zwart staat sterk en wit doet een blufpoging gezien de tijdnood van Gert. 

In onderstaande stelling speelde wit a3 met een laatste breekpoging.

Maar zwart staat gewonnen, al is de winst niet makkelijk.

Hoe het verder verliep:

Mag ik al concluderen dat we onszelf vreselijk tekort hebben gedaan?

Dan heb ik nog twee partijen die ik helaas niet helemaal heb kunnen krijgen, waarvan ik het bijzonder jammer vind dat ik vooral de partij van Guido niet heb. Want ik zou heel graag willen zien waar het daar allemaal mis ging. In optiek van velen had Guido gewoon de dame kunnen offeren voor toren en loper, aangezien Marcel Flohr er al een toren tegenaan had gegooid in de aanval. Guido ging echter alsnog de fout in en leverde zomaar een loper in en ook nog een toren. Toen was het pleit beslecht. Een nul waar misschien wel gewonnen had moeten worden, maar waar een remise toch altijd wel haalbaar leek. Al zijn dat soort open stellingen in grote tijdnood moeilijk. Maar gelukkig blijft tijdsindeling ook nog steeds een belangrijke factor in het schaken. Misschien zijn schakers wel teveel gaan houden van de increment en komen daardoor veel eerder in tijdnood.

Update: Met enige vertraging is de partij van Guido (zwart) alsnog boven water gekomen. Deze maakt een hoop meer duidelijk en de waarneming vanaf de zijkant van de toeschouwers was ook zeer moeilijk. De ruil van dame tegen toren en loper kon inderdaad de partij niet meer redden. Het openen van de lijnen had teveel schade aangericht. Dan worden de zetten steeds moeilijker en onder tijdsdruk minder makkelijk gevonden. Ik kan als conclusie alleen maar zeggen dat Marcel een sterke partij heeft gespeeld met veel aanval en weinig vluchtwegen voor Guido. Echter, ook in deze partij lagen grote kansen. Zie de onderstaande viewer:

En ook de partij Hans de Vries - Cor van Ingen heb ik niet in zijn geheel. Zeg maar gerust dat ik deze partij ook niet heb, vanaf het moment dat het een beetje interessant werd. Hans vocht zich mooi terug in de partij en won ook nog zijn pion terug die hij beroerd had ingeleverd op h3. Daarna was de partij potremise met allebei wat pionnen en een paard. En ondanks dat het toen 4-3 stond moest Hans wel genoegen nemen met remise. Zoals gezegd er blijft Hans niet veel bespaard, want ondanks dat hij ziek was (maar we geen invaller konden vinden) ging hij er vol voor. Om dan de remise te moeten nemen waarmee je dan als team verliest is extra pijnlijk. Het halfje tegen Cor was natuurlijk een prima resultaat. Cor en Hans waren nog bekenden van hun tijd bij BDSV waar ze teamgenoten waren. Nu moest er tegen elkaar worden gestreden.

Tot slot nog de partij van Dick de Graaf tegen de jonge Samuel Vandeputte.

Van Dicks partijen kan je altijd vele leren, het gaat vooral om de activiteit van zijn stukken. In onderstaande stelling domineren de lichte stukken. Samuel is al gedwongen om secuur te gaan verdedigen en dat is nou eenmaal moeilijker dan aanvallen. Als je dan ook nog tegen Dick speelt wordt het moeilijk:

 

Zwart moet al gaan verdedigen tegen het vervelende Pc7.

Hoe Dick verder gaat is vakkundig, al blijft Samuel het heel lang goed volhouden.

Dus twee prachtige partijen deze avond van Arie v/d Hoogen en Dick de Graaf. Maar dat is gewoon in deze klasse niet genoeg. We staan er ronduit beroerd voor en het zwaard van Damocles dreigt nu al te vallen. Ik hoop dat het team de komende wedstrijd weer de vechtersmentaliteit op tafel kan leggen van vorig seizoen, anders is het na één jaar alweer afgelopen in de promotieklasse.

Het is nog niet voorbij, maar het is wel 2 voor 12. Kom op mannen, we weten allemaal dat we prima kunnen schaken en al op veel meer punten hadden moeten staan.

Kom op En Passant.

 En Passant 2Amersfoort 33,5-4,5
1. A. van Diermen (Arie) E. van de Gevel (Ed) 0,5 - 0,5
2. D. de Graaf (Dick) S. Vandeputte (Samuel) 1 - 0
3. G.J. Reichardt (Gert) A.L. du Chatinier (Gunie) 0,5 - 0,5
4. G.C. Heuveling (Gijs-Cor) R.E. Flohr (Ron) 0 - 1
5. J.G. de Romph (Guido) M.R. Flohr (Marcel) 0 - 1
6. M.J. de Vries (Hans) C.I. van Ingen (Cor) 0,5 - 0,5
7. R. Krouwel (Robert) D.R. Flohr (Dennis) 0 - 1
8. A. van den Hoogen (Arie) E. Schuit (Edwin) 1 - 0

 

Robert Krouwel